Türkiye yaklaşık yetmiş yıl boyunca aynı sihirli büyüme formülünü kullandı. Esasen basit bir formül. Kırsaldaki insanları kentlere göç ettir, üretim ve tüketim döngüsüne sok. Ekonomi büyüsün.

Mekanizma basit. Düşük verimlilikli tarımdan yüksek verimlilikli sanayi ve hizmet sektörlerine geçen her birey, hiçbir teknolojik yenilik olmasa bile, ortalama üretkenliği artırır. Kişi hem üretici olur hem tüketici. Tekstilde çalışır, maaşıyla buzdolabı alır, buzdolabı fabrikası büyür, yeni işçi alır. Kente gelen göçmen işçi gecekondu yapar, kiracı olur, biraz para yüzü görürse kredi alır, ev taksidi öder. Döngü kendi kendini besler.

Ama bu doğal büyüme bir yanılsama da taşıyor. Bu sürecin sağladığı verimlilik artışı bir kerelik bir kazanım. Kentsel sektörler bu nüfusu verimli istihdam edemediğinde veya kırsaldan kente aktarılacak nüfus tükendiğinde büyüme motoru duraklar veya tamamen durur. Bizde de öyle oldu.

Rakamlar çarpıcı. 1927’de 3,3 milyon kişi kentlerde yaşıyordu, 10,3 milyon kişi köylerde. 2025’te 66,5 milyon kentte, 5,5 milyon kırsalda. Nüfusun dörtte üçü kırsalda yaşarken, şimdi dörtte üçü kentte yaşıyor. Tam tersine döndü. Kırsal nüfus gençlerini göçe vere vere yaşlandı ve bitti. Artık kırsaldan şehire gelecek kimse neredeyse kalmadı. Son ekonomik krizle birlikte doğum oranları da çok düştü.

Formülün Tarihsel Geçmişi

Erken Cumhuriyet döneminde (1923–1950) devlet açıkça nüfus artışını teşvik etti. Çok çocuklu aileler ödüllendirildi, kürtaj yasaklandı, doğum hızları kadın başına 7 çocuğa ulaştı. Ama henüz kentleşmeyi hızlandıracak bir politika yoktu. Nüfusun yüzde 75’i hala kırsaldaydı, çünkü ekonomi tarıma dayanıyordu ve devletin bu nüfusa ihtiyacı vardı. Tarladaki insan sayısı, gelecekteki büyüme motorunun yakıtı olmak üzere sessizce birikiyordu.

Kırılma 1950’lerde geldi. Marshall yardımlarıyla tarımda makineleşme başlayınca traktör sayısı birkaç yıl içinde binlerden on binlere fırladı. Bu, kırsalda bir emek fazlası yarattı. Artık aynı üretim için o kadar çok ele gereksinim kalmamıştı. Aynı anda Menderes hükümetinin karayolu ağı yatırımları köylerle kentler arasındaki fiziksel bariyeri kaldırdı. Kırsalı iten güçler (makineleşme, toprak yetersizliği, parçalı miras) ve kenti çeken güçler (sanayi istihdamı, altyapı, eğitim olanakları) eş zamanlı devreye girdi.

1950–1980 arasında kentsel nüfus 5,2 milyondan yaklaşık 19,6 milyona yükseldi. Otuz yılda dört kat. Göç eden nüfus büyük şehirlerin çevresinde gecekondu kuşakları oluşturdu. Ve bu gecekondular başlı başına bir ekonomi yarattı. İnşaat malzemesi talebi, enformel istihdam ağları, yeni tüketici kitleleri. Gecekondu, Brezilya ve başka ülkelerde olduğu gibi metruk bir yerleşim değil, birer büyüme laboratuvarıydı. İmar aflarıyla apartmanların ve yoğun yerleşimin merkezi oldular. Bir metrekare park veya herhangi bir sosyal donatı yokmuş, altyapısı zayıf, yolları çamurluymuş ne gam.

1985’te kent nüfusu ilk kez kırı geçti. Ondan sonra kırsal nüfus mutlak sayı olarak da düşmeye başladı. 1980’de 25 milyonla zirveydi, 2025’te 5,5 milyon.

Hükümetler kentleşmeyi yönettiler demek güç. Daha çok ekonomik yapıyı dönüştürerek göçü kaçınılmaz kıldılar ve sonra göçün yarattığı sorunlara reaktif politikalarla cevap verdiler. Gecekondu affı yasaları bunun en tipik örneği. Fiili durumu meşrulaştırarak hem sosyal gerilimi azalttılar hem de kentsel rant ekonomisini beslediler.

Fatura: Kırsalın çözülüşü

Bu formülün en ağır faturasını kırsal ödedi. Bugün kırsal kesim bir çift yaşlanma problemiyle karşı karşıya. Birincisi, Türkiye genelinde doğurganlık düşüyor ve tüm ülke yaşlanıyor. 65 yaş üstü oranı 1935’te yüzde 3,9’du, 2025’te yüzde 11,1. İkincisi ve daha kritik olanı, göç seçici bir süreç. Öncelikle çalışma çağındaki gençler gitti, geride yaşlılar kaldı. TÜİK’in 2025 verilerine göre belde ve köylerde yaşayan yaklaşık 5,5 milyon kişinin 885 bini 0–14 yaş, 3,5 milyonu çalışma çağı, yaklaşık 1,2 milyonu 65 yaş üzerinde. Kırsal nüfusta yaşlı oranı yaklaşık yüzde 22. Ülke ortalamasının tam iki katı.

Kırsal nüfus yaş dağılımı ve ulusal karşılaştırma (2025). Kaynak: TÜİK ADNKS.

TÜİK’in MAKS sınıflandırmasına göre ülke genelindeki 65 yaş üstü nüfusun yüzde 30’u kır olarak sınıflandırılan yerlerde yaşıyor. Oysa kır nüfusu toplam nüfusun sadece yüzde 16,8’i.

Erken Cumhuriyet’in KİT’lerle sanayileşmesi 1930’larda Büyük Buhran’ın etkisiyle liberal ekonomi politikalarının iflas ettiği bir ortamda, genç Cumhuriyet devletçilik (etatizm) ilkesini benimsedi. Özel sektörün sermaye birikimi yoktu, piyasa mekanizmaları yeterince gelişmemişti. Devlet bizzat sanayici oldu. 1934’te Birinci Beş Yıllık Sanayi Planı hazırlandı. Sümerbank ve Etibank kuruldu. Sümerbank tekstil, deri ve seramik alanlarında; Etibank madencilik ve enerji alanlarında faaliyet gösterdi. Kayseri, Nazilli, Ereğli’de tekstil fabrikaları, Alpullu ve Eskişehir’de şeker fabrikaları, İzmit’te kağıt fabrikası, Karabük’te demir-çelik tesisleri kuruldu. Bunlar Türkiye’nin ilk endüstriyel omurgasıydı. Bu KİT’ler yalnızca fabrika kurulması anlamına gelmiyordu. Etraflarında lojman mahalleler, hastaneler, okullar, sinemalar inşa edildi. Karabük gibi şehirler bir demir-çelik fabrikasının etrafında sıfırdan kuruldu. Bir bakıma devlet, sanayileşmeyle birlikte şehirleşmeyi ve modern yaşam biçimini de inşa ediyordu. 1950’lerden sonra Demokrat Parti döneminde özel sektör öne çıktı ama KİT’ler varlığını sürdürdü. 1960’larda Devlet Planlama Teşkilatı (DPT) kuruldu, beş yıllık kalkınma planları hazırlandı. İthal ikameci sanayileşme stratejisi benimsendi. Yerli üretimi korumak için yüksek gümrük duvarları örüldü. Bu dönemde özel sektörde de önemli sanayi grupları (Koç, Sabancı, Eczacıbaşı) büyüdü, ama hep koruma duvarlarının arkasında. Küresel rekabete açık bir sanayileşme gerçekleşmedi. 1970’lerin sonuna gelindiğinde KİT’ler aşırı istihdam, düşük verimlilik ve siyasi müdahaleyle anılır olmuştu. Zarar eden KİT’ler Hazine’den finanse ediliyor, bu da bütçe açıklarını ve enflasyonu besliyordu. İthal ikame modeli tıkanmıştı. Döviz krizi, dış borç krizi, enerji krizi üst üste geldi. İşte 1980 bu durumun üzerine, küresel neoliberal dalganın yükselmeye başlaması ile birlikte geldi.

Edit: 23/03/2026

Neoliberal Sanayileşme: 1980 ve Yarım Kalan Sanayileşme Vaadi

1980 aslında ülke için bir ekonomik model değişikliği denemesiydi. 24 Ocak Kararları’yla ithal ikameci, içe kapalı ekonomiden ihracata dayalı, üretim odaklı bir modele geçiş hedeflendi. Başlangıçta işaretler iyiydi. Tekstil, otomotiv yan sanayi, beyaz eşya büyüdü. İhracat 1980’de 2,9 milyar dolardan 1990’da 13 milyar dolara çıktı. Türkiye gerçekten bir sanayi tabanı oluşturmaya başlamıştı.

Bu dönüşüm Türkiye’nin kendi iç dinamiğinden çıkmış bir reform paketi gibi anlatılır, gerçekte öyle olmadı. Türkiye 1970’lerin sonunda döviz krizi, dış borç krizi, enerji krizi yaşıyordu. IMF ve Dünya Bankası kapıyı çaldı. Soğuk Savaş’ın o anki dengesi içinde Batı, Türkiye’nin çökmesini göze alamazdı. NATO’nun güneydoğu kanadı, İran Devrimi’nin hemen ardından, Sovyet Afganistan işgalinin ortasında. 24 Ocak paketinin arkasında çok güçlü bir uluslararası irade vardı. Özal’ın vizyonu vardı evet, ama o vizyonu mümkün kılan uluslararası konjonktür ve finansmandı.

Esasen 12 Eylül bu dönüşümün siyasi altyapısını hazırladı. Sendikalar ezildi, sol muhalefet tasfiye edildi, ücretler baskılandı, grev hakkı fiilen askıya alındı. Ucuz emek modeline geçiş toplumsal rıza ile olmadı, baskıyla oldu. İhracatın 1980–1990 arasında dört katına çıkmasının arkasında sadece döviz kuru ayarlaması yok, aynı zamanda reel ücretlerin yüzde 30–40 düşürülmesi var. Bu ancak bir askeri rejim altında yapılabilirdi. Öyle de oldu. CIA’in Türkiye Şefi Paul Henze, dönemin ABD Başkanı Jimmy Carter’a darbeyi “Bizim çocuklar başardı” diye haber vermişti.

1980 ile başlayan ekonomik model dönüşümü günahıyla sevabıyla uluslararası baskı ve finansman (IMF, Dünya Bankası, Batı ittifakı) artı otoriter siyasi zemin (12 Eylül) artı teknokrat liderlik (Özal ve ekibi) ile gerçekleşti.

Kolay Para, Zor Parayı Yendi

Bu dönüşüm ile birlikte iki farklı para kazanma yolu birbiriyle rekabete girdi. Birincisi zordu. Fabrika kur, üret, ihraç et, rekabet et, teknolojini geliştir. İkincisi kolaydı. Arsa al, imar değiştir, inşaat yap, sat.

Ekonomik büyümenin motoru kırdan kente göç olunca, gelen milyonlarca insan konut talebini patlattı. Bu talep gerçekti, organik bir ihtiyaçtı. Arazi ve imar rantı siyasi patronaj sisteminin temel aracı haline geldi. İmar değişiklikleriyle değer yaratılıyor, bu değer siyasi ağlar üzerinden dağıtılıyor. Ve inşaat sektörü bugün bile düşük teknoloji, düşük beceri, yüksek istihdam sağlıyor. Eğitim, nitelik gerekmeksizin vasıfsız işgücünü hemen emebiliyor. Böylece inşaat sektörü demografik arbitraj modelinin doğal uzantısı oldu. Kırdan gelen insan hem müşteriydi (konut talebi), hem işçiydi (inşaat istihdamı), hem de siyasi rantın meşrulaştırıcısıydı.

Bu arada üretim ekonomisi adım adım boğuldu. Bir yatırımcı düşünün. Bir tarafta fabrika kurmak var. Beş yıl yatırım, belirsiz getiri, küresel rekabetle uğraşma. Diğer tarafta arsa almak var, imar geçirmek, iki yılda yüzde 300 getiri. Rasyonel bir aktör hangisini seçer? Bizde de öyle oldu.

Sermaye sistematik olarak üretimden ranta kaydı. 2000’li yıllarda bu daha da hızlandı. Sosyal konut yapsın ve barınma ihtiyacını çözsün diye kurulmuş TOKİ devasa bir inşaat makinasına dönüştü. Kentsel dönüşüm projeleri trilyonlarca liralık rant yarattı. Sanayide kalanlar, sayıları git gide artan Organize Sanayi Bölgelerini doldursa da, sözkonusu sanayi düşük katma değerli segmentlerde sıkıştı. Tekstil, basit otomotiv parçaları, gıda işleme. Bugün yüzü aşkın teknopark ve sayısız Ar-Ge merkezinin ürettiği katmadeğeri de başka bir yazıya bırakalım. Neticede OSB’ler de, teknoparklar da rant ve inşaat ekonomisinin ezici gücünden kaçamıyorlar. Savunma sanayi belki tek istisna, ama o da devlet destekli ve ihracat odağı belli ürünlerle sınırlı.

Sonuç olarak Türkiye’nin askeri ihtilalin ürettiği acılar ile başladığı ekonomik dönüşüm, düşük katma değerli ürünleri taşıyan bir sanayileşme seviyesinde kaldı. Üretime, tasarım, mühendislik ve inovasyona dayalı modele geçmek yerine, mevcut demografik arbitraj modelinin üzerine bir rant katmanı ekledi.

Start-up dünyasında bilinen bir tuzak bu. Kolay para görünce zor ama sürdürülebilir paradan vazgeçmek. Kısa vadede metrikler harika görünür. GSYİH büyüyor, istihdam artıyor, kentler parlıyor. Ama uzun vadede ne teknolojik derinlik oluşur ne verimlilik artar ne de küresel rekabet gücü kazanılır.

İç Göç Eksiğin, Dış Göçle Tamamlama

Türkiye 2010’lu yıllardan itibaren nüfus hareketleri kaynaklı kolay kazanımlarının sonuna geldi. Kentleşme oranı yüzde 75’i aştı. Doğurganlık hızı 2018’de yenilenme düzeyinin altına düştü, 2024’te 1,48. Ortanca yaş 34,9’a yükseldi.

Büyümenin kaynağı iç göç tükenince yerini kısmen dış göçe bıraktı. 2011 sonrası Suriyeli göçü başlangıçta insani bir kriz yönetimiydi ama zamanla ekonomi politikasının bir parçası haline geldi. Kayıt dışı istihdam havuzuna milyonlarca kişi eklendi. Tekstil, inşaat, tarım gibi emek yoğun sektörlerde ucuz işgücü arzı devam etti. Aynı kişiler konut, gıda, perakende talebini de canlı tuttu. 1950’lerin kırdan kente göç formülünün replikasıydı.

Ama bu yamanın üç büyük kusuru var. Birincisi, ucuz emek buldukça firmaların inovasyona yatırım yapma güdüsü sıfırlanıyor. Neden robot alsın ki, ucuz işçi var? Türkiye’nin kişi başına GSYİH’sının 2013’ten bu yana dolar bazında fiilen gerilemiş olması bu dinamiğin yansıması. İkincisi, göçmen nüfusun doğurganlığı da hızla düşüyor, demografik katkı geçici. Üçüncüsü, sosyal sürtünme maliyeti artıyor. Göçe karşı toplumsal tepki, emek piyasasındaki ücret baskısı, kamu hizmetleri üzerindeki yük.

Yeni Bir Formül Gerek

Artık daha fazla insan = daha fazla büyüme formülü çalışmıyor. Türkiye’nin kişi başına daha fazla çıktı ile büyümesi lazım.

İktisatçılar bu süreci Lewis modeli (sınırsız emek arzı altında kırdan kente transfer, marjinal verimlilik artışı, bir noktada emek fazlasının tükenmesi) ve Fei-Ranis çerçevesiyle (tarımsal sektörün verimliliğiyle ilişkilendirilmiş biçimiyle) açıklıyor. Türkiye Lewis dönüm noktasını (turning point) geçmiş görünüyor. Emek transferi büyük ölçüde tamamlandı. Bundan sonrası için farklı bir motor lazım. Romer ve Lucas’ın endojen büyüme teorisi bu noktadan sonrasını açıklıyor. Artık büyüme beşeri sermayeden, inovasyondan, bilgi yayılımından gelmek zorunda. Türkiye için bundan sonrasını tasarlarken muhtemelen hibrit bir yaklaşım gerekiyor. çünkü kırsal nüfus 5,5 milyon ve tarımsal verimlilik hala çok düşük, dolayısıyla hem kalan kırsal nüfusu verimli tutacak hem de kentsel ekonomiyi inovasyon odaklı büyütecek çift katmanlı bir model düşünmek gerekiyor.

Edit: 23/03/2026

Önümüzde sanki üç olası yön var ama hiçbiri kolay sayılmaz.

Verimlilik odaklı büyüme. Eğitim kalitesini yükselt, Ar-Ge yatırımını artır, dijitalleş, kurumsal reform yap. Güney Kore’nin 1990’lardaki dönüşümü en yakın örnek. Ama onların o dönemde sahip olduğu kurumsal altyapı Türkiye’nin bugünkü konumundan çok farklıydı. Çok zor ama tek gerçek çıkış yolu bizim için bu gibi görünüyor.

Kırsalın yeniden keşfi. Kırsalı sadece gönderen alan olmaktan çıkarıp tutan bir alan haline getirmek. Tarımsal verimlilik, kırsal turizm, uzaktan çalışma altyapısı. Avrupa’daki akıllı köy modelleri referans ama Türkiye’nin kırsal altyapı açığı (özellikle dijital erişim, sağlık ve eğitim hizmetlerinde) çok büyük.

Yaşlanma ekonomisi. Kaçınılmaz olan demografik yaşlanmayı bir kriz olarak görmek yerine bir sektör fırsatı olarak ele almak. Bakım ekonomisi, sağlık teknolojileri, emeklilik finans ürünleri, gümüş ekonomi. Japonya ve Almanya deneyimleri referans ama güçlü kurumsal kapasite şart. Bunu yapabilmek için önce Japonya veya Almanya gibi olmak lazım.

Üç alternatif yol da aynı yere çıkıyor. Kurumsal kapasite. Ve burada inşaat-rant meselesi tekrar devreye giriyor. Üretim ekonomisine geçiş, aynı zamanda rant ekseninde oluşmuş siyasi-ekonomik koalisyonun çözülmesi demek. Bunu gönüllü yapacak bir siyasi irade bulmak zor, çünkü o koalisyonun varlığı tam da iktidar olmayı/iktidarada kalmayı sağlayan yapı. Partiler değişse bile siyaseti el altından finanse eden ve siyasetten beslenen müteahhitlerin hakimiyeti değişmiyor.

Güney Kore böyle bir dönüşümü yapabildi çünkü bizim holdinglerin Kore muadili chaebol’ler zaten üretim odaklıydı ve devlet onları küresel rekabete zorlamıştı. Türkiye’de ise sermayenin ağırlık merkezi üretimden gayrimenkule kaymış. Ekonomik dönüşüm için kurucu olması gerekenler bile, esasen farklı bir oyun oynuyor, devlet de uygulamalarıyla bambaşka halleri teşvik ediyor.

Değişimin Altyapısı

1980’da yaşanan ekonomik model dönüşümünün kaldıraçları vardı: uluslararası destekleyici dinamik ve finansman, dönüşümü zorla hayata geçiren bir siyasi/otoriter zemin ve dönüşümü gerçekleştiren liderlik. Bugün Türkiye’nin rant ekonomisini tüm kurum ve alışkanlıklarıyla tamamen geride bırakıp verimlilik ve katma değer temelli üretim ekonomisine dönmesini sağlayacak kendi koşulları ise mevcut değil.

Peki seçmene dayalı siyaset ile böyle bir dönüşüm gerçekleştirilebilir mi? Teorik olarak evet. Ancak pratikte rant ekonomisinin seçmen tabanı çok geniş. İnşaat sektöründe milyonlarca insan çalışıyor. Konut fiyatlarının artması, konut sahibi seçmenin servetinin artması demek. Bu insanlara rant ekonomisini bitirelim dediğinizde, kısa vadeli çıkarlarına ters düşüyorsunuz. Ancak verimlilik odaklı büyümenin getirileri uzun vadeli. Eğitim reformunun meyvesi on beş yılda alınır. Karşı taraf size üç oda bir salon ev vereceğim diyorken siz on beş yılda eğitim kalitesini artıracağız diyorsanız, seçim matematiği aleyhinize çalışır.

Türkiye’nin kutuplaşmış siyasi yapısı reform konsensüsünü daha da zorlaştırıyor. Güney Kore’de, İrlanda’da büyük dönüşümler bir tür ulusal konsensüsle yapıldı. Herkes yaşanacak sosyal maliyetin bölüşümü konusunda anlaşabildi. Türkiye’de her reform önerisi kimlik siyaseti filtresinden geçiyor. Kim yapıyor sorusu ne yapılıyor sorusunun önüne geçiyor.

Fırsat Penceresi

Tarihsel olarak bu ölçekte dönüşümler ya büyük krizlerle ya da güçlü dışsal dinemiklerle tetikleniyor. 2001 krizi Türkiye’yi reformlara zorladı, AB perspektifini kalıcılaştırdı. Güney Kore’nin 1997 dönüşümü Asya kriziyle geldi. Polonya’yı AB üyelik perspektifi çekti. Hepsinde ya bir kriz anı ya da bir dışsal dinamik var, çoğu zaman ikisi birden. Seçim yoluyla, kriz olmadan bu dönüşümü yapan örnek bulmak gerçekten zor.

Tam da bu satırlar yazılırken, küresel siyasetin domino taşları düşmeye başladı. 28 Şubat 2026’da ABD ve İsrail, İran’a koordineli hava saldırıları başlattı. İran dini lideri Hamaney öldürüldü. 2 Mart’ta Devrim Muhafızları Hürmüz Boğazı’nı resmen kapattığını ilan etti. Tanker trafiği yüzde 97 düştü. Brent petrol fiyatı savaş öncesi 65 dolar civarındayken 126 dolara kadar fırladı. Analistler bunu 1970’lerden bu yana en büyük enerji krizi olarak tanımlıyor.

İran boğazı herkese kapatmadı. Türkiye, Hindistan, Pakistan, Çin gemilerine seçici geçiş izni verdi. Bu, Türkiye’nin coğrafi ve diplomatik konumunun yeniden stratejik değer kazandığını gösteriyor. Türkiye hem NATO üyesi hem İran’la konuşabilen bir ülke. Boğaz krizinde arabulucu olabilecek çok az aktör var ve Türkiye bunlardan biri. ABD müttefiklerinden koalisyon desteği istedi, cevap büyük ölçüde hayır oldu. Avrupa savaşa baştan karşı çıkmıştı ve Trump yönetiminin tarife politikaları nedeniyle müttefik ilişkileri zaten gergindi.

Bu kriz Türkiye için çift taraflı etki taşıyor. Enerji ithalatçısı olarak cari açık artabilir, enflasyon yükselebilir, büyüme daha da zorlanabilir. Ama aynı anda Türkiye’nin stratejik değeri artıyor. İran’la konuşabilen NATO üyesi. Enerji koridoru alternatifi. Mülteci yönetiminde Avrupa’nın muhtaç olduğu ülke. Bu stratejik konum, 1980’deki gibi dışsal finansman ve pazarlık gücü yaratabilir.

Trump’ın İran savaşındaki hesaplarının tutmaması nedeniyle yaşayabileceği olası bir siyasi çöküş veya azledilmesi sadece Amerikan iç siyasetinin meselesi olmaz. Dünya genelindeki otoriter-popülist dalganın sembolik kırılma noktası hatta daha farklı bir dönemin başlangıcı olabilir. 1974’te Portekiz’deki Karanfil Devrimi, İspanya ve Yunanistan’daki demokratikleşmeyi tetikledi. 1989’da Berlin Duvarı Doğu Avrupa’da zincirleme dönüşüme yol açtı. Küresel siyasi salınımlar gerçek bir olgu ve yön değiştirdiğinde sonuçları hızlı oluyor. Bu dinamik bir gün meydana gelirse, bakarsınız Türkiye’nin yeni bir ekonomik modele geçişi için bir fırsat penceresi açabilir.

Ama bu tür pencereler kısa ömürlüdür. 2001 krizi sonrası AB çapası uzun süre güçlü kalamadı, 2005’ten itibaren zayıflamaya başladı. 1980 sonrası reformlar birkaç yıl içinde rant ekonomisine teslim oldu. Yeni Zelanda’nın 1984 reformları birkaç yıllık yoğun bir pencerede yapıldı. Pencereden geçmek için hazırlıklı olmak gerek. Kurumsal tasarım, reform yol haritası, toplumsal koalisyon. Bunlar pencere açılmadan önce hazır değilse, pencere açılsa bile kısa sürede kapanır geçemezsiniz. Umduğunuz dönüşümün gerçekleşmesi mümkün olmayabilir.

Bunun için iki şey hazır olmalı. Reform yol haritası, yani ne yapılacağı belli olmalı ve böyle bir dönüşümü kuvvetli bir şekilde siyasetten talep eden bir toplumsal koalisyon kurulmalı.

Söylemesi kolay, yapması malum.