Siri, yıllar önce, teknoloji farklı bir aşamadayken, oyuna erken giren bir yapay zeka asistanı olmasına rağmen bugünkü teknolojiye güncellenmek yerine hala sesli komut menüsü gibi çalışmaya devam ediyor. Birkaç güvenli işi yapıyor; takvim, alarm, arama, basit ayarlar… Sonra da belirsizlik artınca geri çekiliyor. Bu durum kullanıcı açısından çok iyi bir deneyim yaratmıyor. Oysa GenAI ile kullanıcı beklentisi çok değişti. İnsanlar artık güzel cümlelerle yanıt veren bir yardımcı değil; bağlamı anlayıp adım adım ilerleyen, gerektiğinde soru soran, işi sonuçlandıran bir “agent/işgören” davranışı istiyor.
Tam bu noktada Clawdbot/Moltbook/OpenClaw gibi deneyler, Siri’nin sunduğu zayıf kullanıcı deneyimini daha da görünür kıldı. Clawdbot daha iyi sohbet değil daha fazla eylem sunuyor. Bir bilgisayarı ya da sunucuyu bir yapay zeka ajanına emanet etme fikri risklerinden dolayı pek çok kişinin uykularını kaçırsa da, daha büyük kalabalıklar bu riski önemsemeyip, kimileri de ayrı online sistemlere kurmayı tercih edince bu konu birden “opsiyonel risk” olarak paketlenebilir hale geldi. Anthropic’in son dönemde duyurduğu “brave mode” gibi yaklaşımlar bu yüzden kritik. Bu opsiyon varsayılanı kullanımı temkinli tutup, isteyen kullanıcıya “daha az onay, daha çok otonomi” vermenin yolunu açıyor. Yani teknik ilerleme kadar, risk alıp cesaret göstermek de normalleşti. İstersen yetkini ajana devredebiliyorsun.
Peki Apple bunu niye yapmıyor? Mesele salt mühendislik değil aslında daha çok kurumsal şirket gerçekleri. Siri’nin gerçekten ajanlaşması, sadece daha iyi yanıt vermesi demek değil; mesaj atması, dosya paylaşması, para/abonelik yönetmesi, ayarları değiştirmesi, toplantı iptal etmesi demek. Bu şekilde çalışan Siri’nin vereceği yanlış cevap can sıkarken, yapacağı yanlış eylem kullanıcı güvenini kırıyor ve Apple’ın hukuki sorumluluğunu büyütüyor. Riske edecek kurumsal markanız büyük oldu mu, riske de edemiyorsunuz. Oysa ki startup-gillerin böyle dertleri bulunmuyor.
Üstelik Apple’ın Siri’yi böyle bir yere taşımaması sadece riskinin marka ve itibara fatura çıkarması ihtimalinden değil. Böyle bir hareket Apple’ın güncel gelir modelini de sarsabileceği için, firmayı yapabileceği şeyleri yapmamaya sevkediyor. Kullanıcıya gerçekten iş bitiren bir asistan verirse, Apple için bazı uygulama sınıfları, akışlar, ücretli katmanlar anlamsızlaşıyor. Bu yüzden Apple gibi büyük kurumsalların temel refleksi, radikal bir sıçrama yapmak değil, kontrollü bir kademelendirme oluyor. O zaman da bir haftalık mucizeler markanın tarihçesi ve mitolojisiyle sınırlı kalıyor.
Bu tartışma, anlaşıldığı gibi, bizi teknoloji değil, girişimci–kurumsal firma ikiliğine getiriyor. Girişimci, “brave mode”u açtırıp risk alabiliyor. Kurumsal firma ise aynı riski müşteri güveni + regülasyon + dava + hisse değeri paketiyle alamıyor. Bir tanker ile bir bottan aynı manevra kabiliyetini göremiyoruz.
No responses yet